Przed laty na łamach Tygodnika Powszechnego pojawił się artykuł pt. „Ludzie barokowego kościoła”. Autor słusznie zauważa, że dla ludzi XXI wieku Bóg jest Bogiem dawnych czasów. Witają Go, wchodząc do kościoła, i żegnają Go, wychodząc z niego. Dobrze się nawet czują z Bogiem przeszłości, najlepiej w zabytkowym kościele, z Bogiem „antykwariatu”, a niedobrze z Bogiem żywym. W kościele też szukają ucieczki od realiów życia codziennego i poniekąd ją znajdują. Dlaczego tak jest? Bo boimy się przyjąć Boga jako rzeczywistość żywą i aktualną. Boimy się odpowiedzialności i wysiłku, zaangażowania i zmiany. Nie lubimy się trudzić. Lubimy zmiany zewnętrzne, ale nie wewnętrzną i duchową. Mahatma Gandhi zachęcany był kiedyś do przyjęcia chrześcijaństwa. W odpowiedzi padły takie jego słowa: „Znam Ewangelię, czytam ją nieraz i podziwiam, ale nie widziałem ludzi żyjących według tej pięknej nauki (…) nie lubię chrześcijan, bo nie widziałem ich prawdziwie katolickiego życia”. Poważny zarzut skierowany do osób deklarujących się jako wierzący, a nie żyjących Ewangelią. „Dlaczego, proszę księdza, tyle u nas zła, kradzieży, nieuczciwości, mimo że jesteśmy narodem katolickim, mimo tylu kazań, rekolekcji, spowiedzi?”. Takie pytanie często się słyszy. Oddajemy Bogu chwałę, gdy na serio bierzemy Jego słowo, gdy wypełniamy, czego od nas wymaga, i gdy wierzymy w to, co objawił i przyrzekł. W Bożych oczach wartość mają jedynie czyny. Słowo przemija. Czyny natomiast jaśnieją i przemieniają świat. „Jezus powiedział do swoich uczniów: Wy jesteście solą ziemi”.